Tradycja poświęcenia jednego wiosennego miesiąca Matce Najświętszej sięga swymi korzeniami V w., gdy w Egipcie chrześcijanie oddawali szczególną cześć Maryi śpiewając pieśni ku Jej czci w miesiącu Kiahc. Jest to miesiąc, gdy w Egipcie jest wiosna. Jednocześnie jest to czas, gdy w Kościele Koptyjskim wierni przygotowują się do obchodów Bożego Narodzenia (w Kościele Koptyjskim Wigilia przypada 6 stycznia). Za pierwszego inicjatora nabożeństw maryjnych uważa się św. Cyryla Aleksandryjskiego (380 – 444 r.). Nabożeństwo koptyjskie było bardzo ważne i uroczyste. Odbywało się przy figurach maryjnych, a kto nie mógł w nich uczestniczyć codziennie, miał obowiązek przyjść przynajmniej w sobotę.
Z Egiptu nabożeństwo rozpowszechniło się do Ziemi Świętej i Syrii, a w VII w. znane było już w całej Azji Mniejszej, w Grecji i zaczęło docierać do Italii. Cesarz Andronik II ustanowił sierpień jako miesiąc poświęcony Matce Bożej w sposób szczególny.
W świecie zachodnim nabożeństwo maryjne zostało włączone do modlitw Kościoła w maju. Maj wybrano jako najpiękniejszy miesiąc wiosny. Wiosnę wybrano, aby skierować wzrok wiernych na piękno i niewinność Maryi, najwspanialszego dzieła Stwórcy, bowiem wiosna u wyznawców wielobóstwa poświęcona była kultowi zwycięstwa życia nad śmiercią oraz płodności, co łączyło się z nieetycznymi ucztami, pogańskimi obchodami i śmiercią niewinnych dzieci.
Największym powodzeniem zaczął cieszyć się kult maryjny w postaci nabożeństw majowych w Hiszpanii, gdzie król Alfons X Mądry rozpowszechniał go mocą swej królewskiej władzy oraz mocą swego poetyckiego pióra. Stąd nabożeństwa majowe rozpływały się po całej Europie i dawały piękne owoce. Na przykład od XIV w. od 1 maja katedra Notre Dame w Paryżu była co roku pięknie zdobiona kwiatami.
Wielkimi propagatorami kultu maryjnego był m. in. bł. Henryk Suzo, czy św. Filip Neri. W XVII w. we Włoszech o. Anioł Dominik Guinigi założył stowarzyszenie Comunella, które miało modlić się codziennie przez cały maj do Matki Bożej. Od 1701 roku nabożeństwo majowe publicznie odprawiano codziennie, a prócz kwiatów składanych u stóp Maryi lub wieńczących Jej skronie, ludzie do modlitw dołączali codziennie swoje umartwienia. Nabożeństwa kończyły się błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem.
W XVIII w. we Włoszech o. Alfons Muzzarelli poświęcił swoje życie szerzeniu nabożeństwa majowego wprowadzając je do kościołów rzymskich i wydając podręcznik o prowadzeniu i przeżywaniu miesiąca maja. W 1815 r. papież Pius VII wydał bullę o nabożeństwie majowym, zatwierdził je i przywiązał do niego odpust.
Od tego czasu nabożeństwo majowe w błyskawicznym tempie objęło cały świat chrześcijański, a umocniły je takie wydarzenia jak ogłoszenie dogmatu o Niepokalanym Poczęciu i objawienia maryjne w XIX w. mocno wpłynęły na utrwalenie tego nabożeństwa.
Od czasu Piusa IX nabożeństwo majowe składało się z Litanii Loretańskiej, nauki oraz błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem.
W Polsce nabożeństwo majowe jest bardzo popularne i lubiane przez wiernych, jednak jego początki na naszej ziemi, choć sięgają wieku XVIII, rozpowszechniło się dopiero w XIX w., a najpopularniejszą formą była modlitwa pod polnymi figurami czy w polnych kapliczkach prowadzona przez panie dworskie z kobietami ze służby i mieszkankami okolicznych wiosek. Do wszystkich kościołów w Polsce nabożeństwo majowe trafiło po 1864 r., kiedy zostało oficjalnie wprowadzone do wszystkich diecezji polskich.
